Ks JAN TWARDOWSKI . Pożegnanie księdza Jana Twardowskiego Można odejść na zawsze, by stale być blisko

Pożegnanie księdza Jana Twardowskiego

Można odejść na zawsze, by stale być blisko

Ostatnie pożegnanie

"Ksiądz-poeta Jan Twardowski żył dla Boga, sławił Go swoją poezją i umarł dla Boga" - oznajmił w homilii podczas nabożeństwa żałobnego w bazylice św. Krzyża metropolita lubelski, abp Józef Życiński. "Jan od Biedronki" - bo tak nazywano go w szkicach literackich - odszedł do Pana z wielką ufnością kapłana oraz wrażliwego poety, dyktując przyjaciołom tuż przed śmiercią swój ostatni wiersz:

Módlcie się o miłosierdzie
dla mnie i dla wszystkich
Jezu, ufam Tobie
Zamiast śmierci
racz z uśmiechem
przyjąć Panie
pod Twe stopy
życie moje
jak różaniec

Warszawa, szpital przy ul. Banacha,
18 stycznia 2006

Tłumy wiernych czytelników, przyjaciół, uczniów, wierzących i tych, którzy nie wierzą, młodych i starszych zgromadziły się w warszawskiej bazylice już na dwie godziny przed pogrzebem. Zgodnie z ostatnią wolą ks. Jana Twardowskiego homilię w czasie mszy wygłosił metropolita lubelski. Arcybiskup przemawiał pogodnie, z dowcipem. Zacytował anegdotę, którą sam Twardowski napisał do kwartalnika "Pastorem": "Jestem księdzem szczęśliwym. Miałem dobrych proboszczów, jakoś wytrwałem. Nie miałem romansów, żadnych ucieczek. Mam, za co Bogu dziękować".

Zdumiewa zbieżność wizji, jaką nakreślił na wiele lat przed śmiercią ks. Twardowski w wierszu Kochanowskiego przekład psalmów z rzeczywistym przebiegiem pogrzebu księdza:

Ten śnieg co mi na oczy spadł,
i to com szeptał bezrozumny -
a potem jak najcięższy mszał
postaw z kielichem mi na trumnie.

Ksiądz Jan Twardowski został pochowany w katakumbach Świątyni Opatrzności Bożej w Wilanowie. Na tablicy nagrobnej księdza-poety umieszczono jeden z jego znanych paradoksalnych aforyzmów: "Można odejść na zawsze, by stale być blisko".

Kochamy Go za...

Jest kochany za to, że: "nie chce nawracać, nie znosi świętych kazań i nie posypuje cukrem religii", przyjaźni się z "ważką, mrówką, biedronką i siostrą trawą". Skromnie twierdzi, "że piekło to po prostu życie bez sensu i że więcej jest dowodów na istnienia Pana Boga niż na istnienie człowieka". Wielokrotnie mówił, "że naprawdę można kochać umarłych, bo właśnie oni są uparcie obecni" i nawet przezornie ostrzegał żebyśmy "nie byli pewni, że czas mamy, bo pewność jest niepewna". Daleki był od mentorstwa, nie przemawiał z pozycji tego, "który wie lepiej". Raczej zapraszał czytelników do rozmowy, dając tym samym wyraz szacunku dla szeroko rozumianej odmienności. Jan Twardowski nie jawił się jako nieomylny autorytet. Przyznawał się do swoich słabości i rozterek, do tego, że sam nadal poszukuje, "bo w ogóle wszystkiego nie można zrozumieć do końca".

Pisał prosto o skomplikowanych rzeczach, emocjach, uczuciach; zwyczajnie, nie używał naukowych terminów. Przypominał nam o tym, co najważniejsze w życiu:

Śpieszmy się kochać ludzi tak szybko odchodzą
i ci co nie odchodzą nie zawsze powrócą
i nigdy nie wiadomo mówiąc o miłości
czy pierwsza jest ostania czy ostatnia pierwszą
"Śpieszmy się"

spadają z obłoków
małe wielkie nieszczęścia potrzebne do szczęścia

["Kiedy mówisz"]

Dzięki takiemu właśnie "skromnemu pisaniu" Twardowski zjednuje sobie zwykłego człowieka i filozofa, dziecko i osobę dorosłą. Pisząc zrozumiale, bez awangardowych niezrozumiałości, "przemycał" głębokie myśli filozoficzno - teologiczne. Jego wiersze nie potrzebują rzeczników, same bowiem się bronią, bo same się tłumaczą i interpretują.

Śmierć Jana Twardowskiego niewątpliwie zamyka pewien etap w literaturze polskiej. Nie ma już drugiego tak popularnego, zrozumiałego i kochanego poety - księdza.

O czym pisał?

Nie jest łatwo pisać o wierszach Jana Twardowskiego, szczególnie, kiedy znaczą tak wiele - jak dla mnie. Wiem, że wymykają się one wszelkim analizom, gdyż każdorazowe ich odczytanie to swoista, bardzo indywidualna podróż czytelnika.

O Bogu...

Ksiądz Twardowski buduje określenia dotyczące Boga w oparciu o paradoks lub niedomówienie. Podejmuje nietypową dla kapłana funkcję społeczną: nie wyjaśnia, nie tłumaczy, ale uczy nas postawy słuchania i jeszcze ważniejszego - zdziwienia. Warto zwrócić uwagę na fakt, że ks. Twardowski pisząc o Bogu używa form codziennych, a nawet kolokwialnych, które nie mają nic wspólnego z patetycznym modelem mówienia o Stwórcy. Poeta, aby przybliżyć naturę Boga, używa nieraz stylu wręcz anegdotycznego, dowcipnego, co jest zaskakujące, zważywszy, że jest duchownym. Taka dysharmonia między treścią a formą wynika zapewne z panteistycznej koncepcji Boga - skoro jest On wszędzie, jest zarówno w słowie wielkim jak i małym. Nie tylko w Kościele, ale w "mrówce, ważce, biedronce". Piękno poezji księdza Jana wynika między innymi właśnie z takiego stylu. Niełatwo jest mówić o Wielkich Rzeczach wielkimi słowami, a co dopiero małymi.

Bóg jest tak wielki, że nie ogarnie Go cały
wszechświat, i tak wielki, że może być
bezbronny jak dziecko za panowania Heroda

["Święto człowieka"]

Bóg wszechmogący co prosi o miłość
tak wszechmogący że nie wszystko może

["Co prosi o miłość"]

Wszechmogący gdy kocha najsłabszym być umie

["Co prosi o miłość"]

O wierze...

W twórczości Jana Twardowskiego wiara stoi obok niewiary. Poeta często opisuje drogę od powierzchownego kultu do wiary, traktując ją jako swego rodzaju prawidłowość, drogę do zdobycia wiary prawdziwej.

żeby wierzyć naprawdę ktoś nie wierzyć zaczął

["Ręce"]

(...) z niewiary
powstaje nowa wiara

["Bezdzietny Anioł"]

Jak często trzeba tracić wiarę (...)
żeby odnaleźć tę jedyną (...)
tę która jest po prostu
spotkaniem po ciemku

["O wierze"]

O miłości...

Poeta potrafił pisać o miłości w sposób przemawiający do każdego. Istota miłości według księdza Twardowskiego to wielki trud, poświęcenie się i walka z egoizmem, a także odpowiedzialność wobec ukochanego człowieka. Twardowski pokazuje miłość jako uczucie złożone, niedające się zdefiniować jednoznacznie. Miłość opiera się o wewnętrzne napięcie, przebiegające pomiędzy "jasną" i "ciemną" stroną uczucia:

ryczał na cztery strony świata że miłość odeszła

miała być zawsze a była za krótko
miała była jak Mercedes a była jak Moskwicz

["Ryczał"]

(...) trudniej kochać bliźnich niż małego fiata

["Rana"]

bliscy boją się być blisko żeby nie być dalej (...)
są i tacy co się na zawsze kochają
i dopiero dlatego nie mogą być razem

["Bliscy i oddaleni"]

O świecie...

"Gdyby święty Franciszek był współczesnym poetą, pisałby tak jak Jan Twardowski" - napisała poetka Anna Kamieńska. U Twardowskiego świat jest wyrazicielem Boga. Im bliżej będziemy świata, tym bliżej będziemy jego Stwórcy. Dlatego rośliny, zwierzęta, ludzie, ukazani są takimi, jakimi są, bez ubarwiania, retuszowania, upiększania:

Dziękuję ci że nie jest wszystko tylko białe albo czarne
za to że są krowy łaciate
bladożółta psia trawka
kijanki od spodu oliwkowozielone
dzięcioły pstre z czerwoną plamą pod ogonem
pstrągi szaroniebieskie
brunatnofioletowa wilcza jagoda
złoto co się godzi z każdym kolorem i nie przyjmuje cienia
policzki piegowate
dzioby nie tylko krótkie albo długie
przecież gile mają grube a dudki krzywe

["Podziękowanie"]

  Piękne są góry i lasy
I róże zawsze ciekawe
Lecz z wszystkich cudów natury
Jedynie poważam trawę

Bo ona deptana niziutko
Bez żadnych owoców, bez kłosa
Trawo - siostrzyczko moja
Karmelitanko bosa.

[*** " Święty Franciszku z Asyżu"]

Bóg jest dosłownie wszędzie, czyli w "mrówce, ważce, biedronce". Wystarczy tylko Mu zaufać, słuchać Jego głosu pośród zgiełku codzienności, dostrzegać Go w naturze i w drugim człowieku. Oczy szeroko otwarte - to klucz do poezji Jana Twardowskiego. Przede wszystkim w przyrodzie odbija się pierwiastek boskości, bo jak pisał Jan Kochanowski "Kościół Cię nie ogarnie, wszędy pełno Ciebie".

O śmierci...

Ksiądz Jan Twardowski przedstawia umarłych jako tych, którzy tylko odeszli ze świata fizycznego. Zniknęli, choć dalej można czuć ich obecność i troskę. Zatem kategoria odejścia jest dla poety pojęciem związanym z materialnością. Śmierć nie zrywa bliskości duchowej między ludźmi, a nawet może ją paradoksalnie umocnić:

można odejść na zawsze
by stale być blisko

["Na Powązkach warszawskich"]

(...) naprawdę można kochać umarłych
bo właśnie oni są uparcie obecni

["O stale obecnych"]

i chyba dlatego umieramy
żeby nas było widać i nie widać

["Żeby się obudzić"]

W poezji Twardowskiego śmierć nie jest dramatem, nie jest też krzywdą i niesprawiedliwością, to raczej wskazówka, "że trzeba iść dalej".

Jaki był?

Kilka razy miałam możliwość uczestniczyć w wieczorkach poetyckich księdza Jana Twardowskiego. Szczególnie utkwił mi w pamięci jeden, ten w Bibliotece Śląskiej w 2000 roku. Ksiądz Twardowski mówił wtedy, że nie "uprawia sztuki" i nie lubił słowa sztuka, bo kryje się w nim sztuczność, a On chciał być prawdziwy. Mimo zmęczenia podpisał wszystkim uczestnikom książki. Ludzie przynosili mu róże, listy, swoją poezję, a on tylko się uśmiechał z niedowierzaniem, że jest tak kochany i błogosławił z serca.

Drugie indywidualne spotkanie z księdzem Janem Twardowskim odbyło w październiku 2005 roku. Było to dla mnie szczególne przeżycie. Przyjechałam na Krakowskie Przedmieście do Warszawy. Szłam w wzdłuż kościoła Wizytek wreszcie zobaczyłam, zielone drzwi, czarnego kota, obok modrzew z ławeczką i dużo złoto-pomarańczowych liści. Już wiedziałam, że tu mieszka Jan Twardowski, widok był bajkowy. Otworzyła mi Pani Basia - osoba, która opiekowała się księdzem oraz Jego gromadką kotów, między innymi ulubionym kotem Skarpetką. Weszłam na górę na piętro księdza Jana z koszem słoneczników, liści, jarzębiny i margaretek, taki specjalny kosz ulubionych kwiatów dla księdza, a na liściach poprzypinałam biedroneczki i motyle. Ksiądz Twardowski pochwalił przyniesiony przeze mnie bukiet. Poprosił, żebym postawiła go pod oknem, koło osiołka i klęcznika, czyli ulubionych klamotów, które często pojawiały się na zdjęciach poety. Przywiozłam księdzu świeży miód, pracę magisterską na temat Jego twórczości, opublikowany artykuł o paradoksach Twardowskiego w "Zeszytach Filologicznych". Był zdziwiony tym, że z Jego poezji powstała praca magisterska. Wspominał Katowice z czasów, kiedy tam mieszkał: rondo im. gen. Ziętka, cmentarz przy ul. Francuskiej, centrum, dworzec, archikatedrę Chrystusa Króla. Pytał o studia, zdumiał się, że czytam Jego poezję, a jeszcze bardziej zdziwił się, że można kupić wszystkie Jego tomiki. Rozmawialiśmy ponad godzinę, ksiądz bardziej słuchał niż mówił.

Ksiądz Jan Twardowski był bardzo skromną osobą, przekonałam się, że to niezwykły, bo przecież zwykły człowiek, że kochał Boga, ludzi, przyrodę i prostotę.

MAGDALENA JAWORSKA

Jan Twardowski - urodził się w roku 1915 w Warszawie. Studiował polonistykę w Uniwersytecie Warszawskim. Podczas wojny był żołnierzem AK, walczył w powstaniu warszawskim. W 1948 roku przyjął święcenia kapłańskie. Był duszpasterz w szkołach specjalnych, rektorem kościoła Sióstr Wizytek w Warszawie. Zmarł 18 stycznia 2006 w Warszawie. Jego najsłynniejsze tomiki to: Znaki ufności, Niebieskie okulary, Rachunek dla dorosłego, Który stwarzasz jagody, Nie przyszedłem pana nawracać, Zeszyt w kratkę oraz Patyki i patyczki. Ksiądz Twardowski był laureatem wielu nagród, między innymi Medalu im. Janusza Korczaka, Nagrody Fundacji Alfreda Jurzykowskiego. W 1996 roku dzieci wyróżniły księdza Jana Twardowskiego Orderem Uśmiechu.

Autorzy: Magdalena Jaworska

Ten artykuł pochodzi z wydania:

nr 6 (136) Marzec 2006

Spis treści wydania

Niesklasyfikowane

Kto się boi głębokiej wody?

Co ma wspólnego kapela ludowa z "Gazetą Uniwersytecką"?

Współczesne polskie społeczeństwo obywatelskie

CZAS KINA W CIESZYNIE

Wystawa ceramiki Małgorzaty Skałuby - Krentowicz

GRASZ O STAŻ

I Konkurs i Biennale Fotograficzne Uniwersytetu Śląskiego w Katowicach

VIII Ogólnopolski Festiwal Sztuki Reżyserskiej INTERPRETACJE 2006

IV Festiwal Slajdów Podróżniczych w Katowicach

Pst !

Bez przypisów

O tym, co kto robić powinien

W sosie własnym

Zaliczenie z zachowania

Stopnie i tytuły naukowe

Stopnie i tytuły naukowe - Marzec 2006

Niesklasyfikowane

Koniec karnawału, ale nie koniec zimy

Kronika UŚ

Kronika Uniwersytecka - Marzec 2006

Niesklasyfikowane

Można odejść na zawsze, by stale być blisko

Wydawnictwo Uniwersytetu Śląskiego

Wydawnictwo Uniwersytetu Śląskiego - Marzec 2006

Niesklasyfikowane

Sukcesy Wydawnictwa Uniwersytetu Śląskiego!

Zaproszenia

Zaproszenia - Marzec 2006

Niesklasyfikowane

Mały jubileusz Śląskiego Oskara!

Z ostatniej chwili...

Program SOCRATES-ERASMUS w Polsce

STUDIUJ Z ERAZMEM

"Smak życia" po polsku, czyli o tym jak Polki studiowały w Hiszpanii

STUDIA W TOSKAŃSKIM SŁOŃCU

Z Katowic do Ołomuńca

Biblia w kontekście współczesnych odkryć archeologicznych

ZJEDNOCZENI W NAUCE

Profesor Krzysztof Rostański skończył 75 lat

DNI KARIERY - 28 marca 2006

Był sobie król...

Czasy i Ludzie - prezentacja pamiętników prof. Józefa Pietera

Platforma Moodle - dydaktyka przyszłości

PROJEKT "ANTHROPOS?"

Wygraj staż w Waszyngtonie!

Eksperci wiedzą jak rozwiązać problemy Śląska

Wieczór argentyński w Uniwersytecie Śląskim
Zobacz stronę wydania...

Ta strona używa cookie

Korzystając ze strony wyrażasz zgodę na używanie cookie, zgodnie z aktualnymi ustawieniami przeglądarki.

SŁUCHAJ WIADOMOŚCI RADIA WATYKAŃSKIEGO

file:///storage/emulated/0/Download/cq5dam.thumbnail.cropped.500.281.jpeg

BREWIARZ / od początku do końca -zawsze i wczoraj i dzisiaj/ jest to modlitwa Kościoła.ZROZUM ,ŻE MASZ BARDZO MAŁO CZASU... Uważaj na siebie i módl się!!! ...i z dn 30.07.2020 r

Z Drugiego Listu  św. Pawła Apostoła do Koryntian 11, 7-29
Przeciw fałszywym prorokom

Bracia! Czyż popełniłem jakiś grzech przez to, że poniżałem siebie, by was wywyższyć? Że za darmo głosiłem wam Ewangelię Bożą? Ogołacałem inne Kościoły, biorąc co potrzebne do życia, aby wam przyjść z pomocą. A kiedy byłem u was i znajdowałem się w potrzebie, nikomu nie okazałem się ciężarem. Czego mi niedostawało, to dopełnili bracia przybyli z Macedonii. W niczym nie obciążyłem was i nadal nie będę was obciążał. Zapewniam was przez będącą we mnie prawdę Chrystusa, że nikt nie pozbawi mnie tej podstawy do chlubienia się w granicach Achai. Dlaczego? Czy dlatego, że was nie miłuję? Bóg to wie.

Co zaś czynię, będę i nadal czynił, aby nie mieli sposobności do chlubienia się ci, którzy jej szukają; aby byli jak i my w tym, z czego się chlubią. Ci fałszywi apostołowie to podstępni działacze, udający apostołów Chrystusa. I nic dziwnego. Sam bowiem szatan podaje się za anioła światłości. Nic przeto wielkiego, że i jego słudzy podszywają się pod sprawiedliwość. Ale skończą według swoich uczynków.

Jeszcze raz mówię: niech mnie nikt nie uważa za szaleńca, a jeżeli już tak, to przyjmijcie mnie nawet jako szaleńca, abym i ja mógł się nieco pochlubić. To, co powiem, nie według Pana powiem, lecz jakby w szaleństwie, mając rzekomy powód do chluby. Ponieważ wielu chlubi się według ciała - i ja będę się chlubił. Chętnie przecież znosicie głupców, sami będąc mądrymi. Znosicie to, że was ktoś bierze w niewolę, że was objada, wyzyskuje, że was z góry traktuje, że was policzkuje. Mówię to ku waszemu zawstydzeniu, tak jakbym chciał okazać moją pod tym względem słabość.

Jeżeli inni zdobywają się na odwagę - mówię jak szalony - to i ja się odważam. Hebrajczykami są? Ja także. Izraelitami są? Ja również. Potomstwem Abrahama? I ja. Są sługami Chrystusa? Zdobędę się na szaleństwo: Ja jeszcze bardziej! Bardziej przez trudy, bardziej przez więzienia; daleko bardziej przez chłosty, przez częste niebezpieczeństwa śmierci. Przez Żydów pięciokrotnie byłem bity po czterdzieści razów bez jednego. Trzy razy byłem sieczony rózgami, raz kamienowany, trzykrotnie byłem rozbitkiem na morzu, przez dzień i noc przebywałem na głębinie morskiej. Często w podróżach, w niebezpieczeństwach na rzekach, w niebezpieczeństwach od zbójców, w niebezpieczeństwach od własnego narodu,                                                        w niebezpieczeństwach od pogan,        w niebezpieczeństwach w mieście, w niebezpieczeństwach na pustkowiu, w niebezpieczeństwach na morzu, w niebezpieczeństwach od fałszywych braci; w pracy i umęczeniu,              często na czuwaniu,  w głodzie i pragnieniu, w licznych postach, w zimnie i nagości, nie mówiąc już o mojej codziennej udręce płynącej z troski o wszystkie Kościoły. Któż odczuwa słabość, bym i ja nie czuł się słabym? Któż doznaje zgorszenia, żebym i ja nie płonął?

PROGRAM MSZY ŚW , NABOZEŃSTW I, MODLITWY I ADORACJI W PAR JAZGARZEW

A/ Msze św w NIEDZIELE:   O GODZ 7.30 , 9.15 . 11.45 . 16.30 i 18.00

w Pęcherach Msza sw o godz 8.00

  B/  W TYGODNIU MSZA SW wprowadzona na stałe od maja 2020 r o godz 7.00 i o GODZ 18.00

NABOŻEŃSTWA PRZEZ CAŁY ROK  WE WTOREK PO MSZY SW DO MIŁOSIERDZIA BOZEGO  W SRODĘ PO MSZY SW DO MATKI BOŻEJ NIEUSTAJACEJ POMOCY

ADORACJA NOCNA Z PIERWSZEGO PIATKU NA PIERWSZA SOBOTĘ  po Mszy   sw o godz 18.00

SPOTKANIE AKCJI KATOLICKIE W KAŻDY DRUGI WTOREK  PO MSZY SW  O GODZ 18.00

SPOTKANIE MODLITEWNE  ODNOWY W DUCHU SW W KAŻDĄ ŚRODĘ PO  MSZY  SW O GODZ 18.00

SPOTKANIE KÓLEK ZYWEGO RÓŻAŃCA W KAŻDĄ PIERWSZĄ SOBOTE O GODZ 8.00

więcej

Łatwiej wystąpić z Kościoła katolickiego - nowe zasady

Głos Wielkopolski Wiadomości Łatwiej wystąpić z Kościoła katolickiego - nowe zasady

Krzysztof M. Kaźmierczak2 kwietnia 2016 Zaktualizowano 3 kwietnia 2016, 14:35

Dzięki dekretowi podpisanemu przez abp. Stanisława Gądeckiego, obowiązują nowe zasady rezygnacji z formalnej przynależności do Kościoła katolickiego. Zliberalizowano je i uszczegółowiono. Zerwano z traktowaniem wszystkich odchodzących jako apostatów, czyli porzucających wiarę, wyrzekających się Boga. To ważne dla występujących z powodu konwersji na inne wyznanie i osób, które czują się katolikami, ale odchodzą, gdyż nie chcą być związane z instytucją Kościoła.

Członkiem Kościoła katolickiego zostaje się przez chrzest, który odbywa się niemal zawsze bez wiedzy i zgody przyjmowanego do wspólnoty wyznaniowej. Z tego powodu wiele osób jest katolikami tylko formalnie. Dotyczy to nie tylko niewierzących, ale też osób, które zdecydowały się zmienić wyznanie.

Jeszcze w lutym droga odejścia była niezwykle trudna. Nawet wówczas, gdy spełniło się wymogi formalne - złożyło się oświadczenie w obecności dwóch dorosłych katolików - trudno było uzyskać potwierdzenie o skreśleniu z rejestru członków Kościoła.

- Proboszcz był zaskoczony, gdy powiedziałem, że przyszedłem, żeby potwierdzić, że nie jestem katolikiem. Musiałem wyjaśniać. W końcu przeszedłem całą procedurę, ale odmówiono mi wydania potwierdzenia, że formalnie nie jestem już członkiem Kościoła katolickiego. Potem przeczytałem w sieci, że nadal jestem uznawany za katolika - wspomina Andrzej, który zdecydował się na wystąpienie, gdy przeszedł na ewangelicyzm.

Bezterminowe uznawanie za katolika wynika z zasad wiary. Zgodnie z nimi w wymiarze duchowym chrzest jest równoznaczny z przynależnością, a jego nie można podważyć.

Z tego powodu niektóre osoby, które chciały zatrzeć jakikolwiek związek z Kościołem, interweniowały u Generalnego Inspektora Ochrony Danych Osobowych, a nawet wytaczały sprawy sądowe. GIODO nakazał kilku proboszczom odnotowanie wystąpień w księgach chrztów, a kiedy odmówili, wystąpił przeciwko nim do Naczelnego Sądu Administracyjnego. Ten jednak przyznał rację duchownym, uznając, że zapisy w księgach to wewnętrzna sprawa kościelna.

Dzięki dekretowi abp. Stanisława Gądeckiego zapis o wystąpieniu w księdze chrztu stał się obligatoryjny, występujący ma prawo do uzyskania pisemnego potwierdzenia, a zasady odejścia uległy ułatwieniu (patrz ramka). Przede wszystkim zniesiono wymóg przedstawienia dwóch świadków, a całą procedurę opisano tak szczegółowo, że nie daje możliwości utrudniania wystąpień, a do tego wcześniej niejednokrotnie dochodziło.
- Przyszłam ze świadkami, ale w biurze parafialnym powiedziano mi, że wystąpienie jest równoznaczne z wyrzeczeniem się Boga. Wtedy moi świadkowie wystraszyli się i powiedzieli, że oni nie chcą w tym brać udziału - mówi poznanianka, która przed kilkoma laty chciała odejść z Kościoła.

W dekrecie wyjaśniono, że wystąpienie nie jest równoznaczne z apostazją, która jest porzuceniem wiary, zaparciem się Boga. Nie ma to znaczenia dla ateistów, ale jest bardzo ważne dla zmieniających wyznanie na inne chrześcijańskie. W dekrecie ponadto sformułowano, jakie odejście ma konsekwencje religijne oraz sprecyzowano zasady powrotu do Kościoła.

Wiadomo, że coraz więcej osób decyduje się na wystąpienie, ale trudno stwierdzić, ile jest takich osób. Niestety, z archidiecezji poznańskiej nie przekazano nam żadnych danych o wystąpieniach.

- Gdy chodzi o dane statystyczne diecezji, przekazywane są one Instytutowi Statystyki Kościoła Katolickiego - stwierdził w odpowiedzi na nasze pytania ks. Maciej Szczepaniak, rzecznik archidiecezji poznańskiej.

Także w Episkopacie Polski skierowano nas do ISKK. Tam natomiast uzyskaliśmy informację, że było 459 wystąpień. Tyle, że w... 2010 roku. Nowszych danych Instytut nie ma.

- Oficjalnymi aktami apostazji zajmowaliśmy się już dawno temu - tłumaczy ks. dr Wojciech Sadłoń, dyrektor ISKK.

Z przekazanego przez niego raportu wynika, że w 2010 roku w archidiecezji poznańskiej było 29 wystąpień, a w gnieźnieńskiej - 18. Nie wiadomo jednak ilu wśród występujących było osobami zmieniającymi wyznanie, a ile osób odeszło ze względu na ateizm czy z innych, pozareligijnych powodów.

Procedura wystąpienia

Odejście ma formalny skutek tylko wówczas, gdy:

Oświadczenie składa pełnoletni.

Zawiera dane personalne, dotyczące daty i miejsca chrztu (jeśli dotyczy innej parafii, to należy dołączyć świadectwo).

Treść nie pozostawia wątpliwości co do woli i motywacji odejścia.

Potwierdza, że wystąpienie jest świadome i dobrowolne.

Ma charakter pisemny, zostało własnoręcznie podpisane i przekazane osobiście proboszczowi.

Złożono je w parafii, na terenie której się zamieszkuje (choćby tymczasowo).

Przebieg wystąpienia

Weryfikacja danych.

Podjęcie przez proboszcza starań (poprzez rozmowę), by zachęcić do zmiany decyzji.

Poinformowanie o skutkach (odejście oznacza ekskomunikę).

Odnotowanie odejścia w księdze chrztu i powiadomienie kurii.

Warszawa, 1991 r. Jan Paweł II do przedstawicieli świata kultury "CHRYSTUS ZMARTWYCHWSTAŁ "Benedykt XVI „Fakt Zmartwychwstania Chrystusa zapisany w Ewangelii jest dowodem

(Warszawa, 1991 r. Jan Paweł II do przedstawicieli świata kultury) Poranek wielkanocny przyniósł nam radosną wiadomość – starożytną a ciągle nową: Chrystus zmartwychwstał! Odgłos tego wydarzenia, jaki wyszedł z Jerozolimy dwadzieścia wieków temu, nadal rozbrzmiewa w Kościele, który niesie w sercu żywą drżącą wiarę Maryi, Matki Jezusa, wiarę Magdaleny i innych kobiet, które jako pierwsze ujrzały pusty grób, wiarę Piotra i innych apostołów. Aż do dzisiaj – także w naszych czasach super-technologicznych środków przekazu – wiara chrześcijan opiera się na orędziu, na świadectwie tych sióstr i tych braci, którzy zobaczyli najpierw odsunięty kamień i pusty grób, później tajemniczych zwiastunów, którzy poświadczyli, że Jezus, Ukrzyżowany, zmartwychwstał, a następnie On sam, Nauczyciel i Pan, żywy i dotykalny, ukazał się Marii Magdalenie, dwóm uczniom i w końcu wszystkim jedenastu, zgromadzonym w Wieczerniku (por. Mk 16, 9-14). Zmartwychwstanie Chrystusa nie jest owocem spekulacji czy jakiegoś doświadczenia mistycznego: jest to wydarzenie, które z pewnością wykracza poza historię, ale które dokonuje się w dokładnej chwili dziejowej i pozostawia w niej niezmywalną pieczęć. Światło, które oślepiło straże, czuwające przy grobie Jezusa, przeniknęło czas i przestrzeń. Jest to światło odmienne, boskie, które rozerwało ciemności śmierci i wprowadziło na świat blask Boga, blask Prawdy i Dobra. Tak jak promienie słońca na wiosnę sprawiają, że wyrastają i otwierają się pąki na gałęziach drzew, podobnie promieniowanie, bijące od Zmartwychwstania Chrystusa nadaje siłę i znaczenie wszelkiej nadziei ludzkiej, wszelkiemu oczekiwaniu, pragnieniu i planowi. Dlatego cały wszechświat raduje się dziś, włączony w wiosnę ludzkości, która staje się wyrazicielką niemego hymnu chwały stworzenia. Wielkanocne Alleluja, które rozlega się w Kościele pielgrzymującym na świecie, wyraża milczące uniesienie wszechświata, a zwłaszcza gorące pragnienie każdej duszy ludzkiej, szczerze otwartej na Boga, co więcej – wdzięcznej za Jego nieskończoną dobroć, piękno i prawdę. „Ze zmartwychwstania Twego, Chryste, radują się niebo i ziemia”. Na to wezwanie do głoszenia chwały, które wznosi się dziś z serca Kościoła, „niebiosa” odpowiadają w całej pełni: zastępy aniołów, świętych i błogosławionych włączają się jednogłośnie w naszą wielką radość. W Niebie wszystko jest pokojem i radością. Ale nie jest tak niestety na ziemi! Tutaj, na tym naszym świecie wielkanocne alleluja pozostaje jeszcze w sprzeczności z płaczem i krzykami, pochodzącymi z wielu bolesnych sytuacji: biedy, głodu, chorób, wojen, przemocy. A jednak właśnie dlatego Chrystus umarł i zmartwychwstał! Umarł także z powodu naszych dzisiejszych grzechów i zmartwychwstał również, aby odkupić naszą dzisiejszą historię. Dlatego to moje orędzie pragnie dotrzeć do wszystkich, jak orędzie prorocze, przede wszystkim do narodów i wspólnot, które cierpią czas męki, aby Chrystus Zmartwychwstały otworzył im drogę wolności, sprawiedliwości i pokoju. (…)                Benedykt XVI „Fakt Zmartwychwstania Chrystusa zapisany w Ewangelii jest dowodem, że umarli zmartwychwstają. Tę prawdę Bóg odsłaniał ludziom stopniowo. Objawił, że On sam stworzył człowieka, jego duszę i ciało. Pouczał przez proroków. Pełnię tajemnicy zmartwychwstania objawił Chrystus, zapewniając: «Ja jestem zmartwychwstanie i życie» (J 11, 25). W dniu zmartwychwstania Bóg obdarzy nasze przemienione ciało niezniszczalnym życiem. Już tu na ziemi mamy udział w tajemnicy wieczności. Przez chrzest jesteśmy włączeni w śmierć Chrystusa i w Jego zmartwychwstanie, spotykamy się z Nim w sakramentach, zwłaszcza w Eucharystii”.(…) Jeśli jest prawdą, że Jezus wskrzesi nas na końcu czasów, to prawdą jest również, że pod pewnym względem już z Nim zmartwychwstaliśmy. Życie wieczne zaczyna się już obecnie! Rozpoczyna się podczas całego życia, w zdążaniu ku chwili ostatecznego zmartwychwstania! Już zmartwychwstaliśmy, bowiem przez Chrzest zostaliśmy włączeni w śmierć i zmartwychwstanie Chrystusa i uczestniczymy w nowym życiu, które jest Jego Życiem. Zatem oczekując ostatniego dnia mamy w sobie nasienie zmartwychwstania jako zadatek zmartwychwstania pełnego, które otrzymamy w dziedzictwie. Dlatego i ciało każdego z nas jest rezonansem wieczności, więc należy je zawsze szanować. Przede wszystkim zaś trzeba szanować i kochać życie tych, którzy cierpią, aby odczuwali bliskość Królestwa Bożego, tego stanu życia wiecznego, ku któremu zdążamy. A ta myśl daje nam nadzieję! Jesteśmy w drodze ku zmartwychwstaniu i to jest nasza radość, że znajdziemy kiedyś Jezusa, spotkamy Go wszyscy razem – …. – i będziemy radośni z Jezusem.? To jest nasze cel i sens ….ZYCIA./”

UWAGI DO WSZYSTKICH LIDERÓW I GRUP W PARAFII KS PRAŁAT TADEUSZ SOWA

Regulamin cmentarza /wzór /

REGULAMIN CMENTARZA PARAFII RZYMSKOKATOLICKIEJ ....

Regulamin Cmentarza Parafii Rzymskokatolickiej....

§1

Nadzór nad cmentarzem sprawowany jest przez Proboszcza Rzymskokatolickiej Parafii pw. św.  zwanego dalej Administratorem Cmentarza.

Wszelkie sprawy należy załatwiać w dni powszednie bezpośrednio po Mszy świętej, lub w uzgodnionym wcześniej terminie, lecz nie później niż trzy dni robocze przed rozpoczęciem prac.

§2

Cmentarz ...

Proboszcz Parafii nie odpowiada za szkody na grobach powstałe na skutek klęsk żywiołowych, czynników atmosferycznych, kradzieży i aktów wandalizmu oraz za rzeczy pozostawione bez nadzoru, a także za szkody nie wynikające z zaniedbania lub zaniechania.

§3

Obowiązek utrzymania czystości i porządku na grobie i w jego otoczeniu spoczywa na założycielu grobu lub jego dysponencie.

Cmentarz jest miejscem poświęconym. To miejsce ciszy, zadumy i modlitwy. Miejscu temu należy się cześć religijna i poszanowanie.

Na terenie cmentarza zakazuje się:

zakłócania ciszy, porządku i powagi miejsca,

zaśmiecania terenu, w tym wysypywania odpadów poza pojemniki do tego przeznaczone,

niszczenia zieleni, nagrobków i urządzeńcmentarnych,

ustawiania ławek, płotów, lampionów, dekoracji itp. utrudniających komunikację i ruch pieszy,

zabudowy grobu wykraczającej poza powierzchnię miejsca pod grób,

przebywania na cmentarzu poza godzinami otwarcia,

działalności handlowej i umieszczania reklam,

wprowadzania zwierząt,

sadzenia i wycinania drzew i krzewów bez uzgodnienia,

wjazdu na cmentarz (za wyjątkiem pojazdów związanych z funkcjonowaniem cmentarza lub przeprowadzaniem pogrzebu oraz samochodów policji, pogotowia ratunkowego, straży pożarnej, prokuratury, sądu, straży miejskiej i inspekcji sanitarnej),

konsumpcji, spożywania alkoholu, palenia papierosów,

używania wyrażeń niecenzuralnych.

§4

1. Rodzaj i usytuowanie grobu musi być zgodne z planem zagospodarowania cmentarza oraz z zachowaniem jego wymiarów.

a/ grób dziecięcy do 6 lat: 1.2m x 0.6m; odstępy 0.3m,

b/ pojedyńczy: 2.0m x 1.0m; odstępy 0.5m,

c/ rodzinny: 2.3m x 1.3m; odstępy 0.5m.

2. Grób nie może być ponownie użyty do chowania przed upływem 20 lat. Po tym czasie Administrator Cmentarza ma prawo grób przekopać i użyć go do pochowania innej osoby.

3. Opłatę/ofiarę za miejsce grzebalne wnosi się na okres 20 lat. Przedłużenie umowy na dalsze 20 lat wymaga ponownego uiszczenia opłaty.

4. Na cmentarzu stosuje się opłaty/ofiary na funkcjonowanie cmentarza:

a/ za miejsce grzebalne (zależnie od wielkości grobu),

b/ za pozwolenie na wykonywanie prac remontowo - budowlanych (do 10 % wartości inwestycji).

§5

Na terenie cmentarza zakazuje się wykonywania prac ziemnych, kamieniarskich i budowlanych bez ich uprzedniego zgłoszenia u Administratora Cmentarza oraz uzyskania pisemnego zezwolenia na ich wykonanie i podpisania stosownegooświadczenia.

Zezwolenie i Oświadczenie stanowią załączniki nr l i 2 do Regulaminu Cmentarza i stanowią jego integralną część.

Zezwolenie na wykonanie prac ziemnych, kamieniarskich oraz budowlanych wydaje się na jeden ściśle określony grób. W przypadku wykonywania prac jednocześnie przy kilku grobach, wymagane jest uzyskanie odrębnego zezwolenia na każdy z nich.

Wykonawcom prac zabrania się zastawiania dróg i przejść pojazdami, pojemnikami, materiałami budowlanymi i sprzętem oraz pozostawiania nieuporządkowanego terenu.

Wykonawcom zabrania się wrzucania gruzu i odpadów po robotach kamieniarsko-budowlanych do pojemników na cmentarzu. Pozostały po remoncie lub rozbiórce gruz zgodnie z ustawą o odpadach (Dz.U.2001r. Nr 62 poz. 628 z późniejszymi zmianami) należy wywieźć z terenu cmentarza i zapewnić odzysk lub przekazać do składowania w uprawnionym do tego miejscu.

Wykonawca prac zobowiązany jest do naprawienia wszelkich szkód powstałych w wyniku jego działań.

Wykonywanie prac nie może zakłócać spokoju i powagi miejsca oraz kolidować z nabożeństwami.

Wykonawca przystąpienie i zakończenie prac winien zgłosić u Administratora Cmentarza osobiście lub wyjątkowo telefonicznie.

Wykonawca za wjazd na teren cmentarza uiszcza opłatę na funkcjonowanie cmentarza.

§6

W przypadku nie zastosowania się do niniejszego Regulaminu Cmentarza, Administrator zastrzega sobie prawo przywrócenia stanu zgodnego z porządkiem i obciążenie kosztami założyciela grobu, dysponenta lub wykonawcy.

§7

W sprawach nie uregulowanych tym Regulaminem ma zastosowanie ustawa z dnia 31 stycznia 1959 roku o cmentarzach i chowaniu zmarłych (tekst jednolity Dz.U.Nr 23 poz. 295 z 2000 r. zpóźn. zm.); oraz art. 2 i 45 ust. 1 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. o stosunku Państwa do Kościoła Katolickiego w Rzeczypospolitej Polskiej (Dz.U.Nr 29, poz. 1542 z póżn. zm.), także art. 8 ust. 3, art. 23 i 24 Konkordatu między Stolicą Apostolską i Rzeczpospolitą Polską z dn. 28 lipca 1993 r. (Dz.U.Nr 51, poz.318)

Komunikaty Wydziału Duszpasterstwa Ogólnego Nr 3/4/2019

Komunikaty Wydziału Duszpasterstwa Ogólnego  Nr 4/2019

1. Przypominamy, że w niedzielę, 3 marca 2019 roku, przypada 12. rocznica nominacji Pasterza naszej archidiecezji – Księdza Kardynała Kazimierza Nycza na stolicę metropolitalną w Warszawie. W kościołach i kaplicach we Mszy głównej po modlitwie po Komunii należy odśpiewać hymn dziękczynny Ciebie Boga wysławiamy, a w modlitwie powszechnej uwzględnić okolicznościowe wezwanie w intencji Księdza Kardynała. Natomiast w poniedziałek, 4 marca 2019 roku, w dzień imienin Pasterza Archidiecezji, należy w modlitwie powszechnej uwzględnić okolicznościowe wezwanie w intencji Księdza Kardynała.

2. Przypominamy, że w dniach 3 – 9 marca br. będziemy przeżywali 52. Tydzień Modlitw o Trzeźwość Narodu. Prosimy o podjęcie w tym tygodniu różnych form modlitwy w intencji trzeźwości narodu. Do parafii zostały przesłane materiały do wykorzystania w duszpasterstwie.

3. Modlitwa w Wielkopostnych Kościołach Stacyjnych rozpocznie się tradycyjnie w Środę Popielcową (6 marca) w Świątyni Opatrzności Bożej w Wilanowie, a zakończy w Niedzielę Palmową (14 kwietnia) w kościele Wniebowstąpienia Pańskiego na warszawskim Ursynowie. Do parafii i rektoratów przesyłamy terminarz oraz ramowy program dnia modlitwy na niedziele i dni powszednie Wielkiego Postu.

4. W piątek, 8 marca br., przeżywać będziemy Dzień Modlitwy Wynagradzającej i Postu za grzechy wykorzystywania seksualnego osób małoletnich. Teksty rozważań Drogi Krzyżowej na ten dzień przesyłamy do parafii i rektoratów.

5. Doroczny Dzień Formacyjny Księży Proboszczów i Rektorów kościołów w Archidiecezji Warszawskiej odbędzie się w sobotę, 9 marca br., w godz. 10.00 – 14.00, w Domu Rekolekcyjno – Formacyjnym na Bielanach. Do Księży Proboszczów i Rektorów przesyłamy pismo i ramowy program spotkania.

6. W środę, 13 marca br., będziemy obchodzili Święto Papieskie i 6. rocznicę wyboru Papieża Franciszka na Stolicę św. Piotra. Jednocześnie będziemy dziękowali Panu Bogu za 100-lecie powstania Konferencji Episkopatu Polski i 100-lecie nawiązania pełnych stosunków dyplomatycznych ze Stolicą Apostolską. Z tej racji, tego dnia o godz. 17.30, w Świątyni Opatrzności Bożej w Warszawie-Wilanowie, zostanie odprawiona Msza Święta koncelebrowana z udziałem Episkopatu Polski w intencji Jego Świątobliwości Papieża Franciszka.

Mszy Świętej będzie przewodniczył Jego Eminencja Kardynał Pietro Parolin, Sekretarz Stanu Stolicy Apostolskiej. Do wspólnej modlitwy zaproszeni są wszyscy księża diecezjalni i zakonni, bracia i siostry zakonne, członkowie Akcji Katolickiej, ruchy, wspólnoty i grupy parafialne, szczególnie wchodzące w skład Rady Zrzeszeń Katolickich, a także wszyscy wierni świeccy. Prosimy Księży Proboszczów
i Rektorów o przybycie na uroczystości z delegacją wiernych z parafii / rektoratu. Wszyscy księża są zaproszeni do koncelebry. Prosimy o zabranie alby i stuły koloru białego. Księży Prałatów Kapituł prosimy o przybycie w strojach chórowych.
Do parafii i rektoratów przesyłamy Zaproszenie Arcybiskupa Warszawskiego na Święto Papieskie. Zaproszenie należy odczytać w niedziele: 3 i 10 marca br. na wszystkich Mszach świętych, w ramach ogłoszeń parafialnych.

7. Przypominamy, że w sobotę, 16 marca br. odbędzie się Dzień Formacyjny Księży Wikariuszy i Rezydentów Archidiecezji Warszawskiej. Spotkanie odbędzie się w Domu Rekolekcyjno – Formacyjnym na Bielanach w Warszawie (wejście B, piętro I, aula). Spotkanie rozpocznie się o godz. 10.00, a zakończy obiadem ok. godz. 14.00. Do Księży Wikariuszy i Rezydentów przesyłamy pismo i ramowy program spotkania.

8. II Niedziela Wielkiego Postu Ad Gentes w tym roku przypada 17 marca. Będziemy ją obchodzili pod hasłem Misjonarze mocą Ducha. Jest to dzień modlitwy, postu i solidarności z misjonarzami. Tego dnia ofiara do puszek jest przeznaczona na rzecz dzieła pomocy misjonarzom Ad Gentes. Zbiórka ta jest wliczona w ryczałt. Okolicznościowy plakat i list przesyłamy do parafii i rektoratów.

9. Przypominamy, że w roku 2019 do rekolekcji wspólnotowych zobowiązani są księża wyświęceni w latach nieparzystych.

Najbliższy termin rekolekcji to:
 22 – 25 kwietnia (Dom Rekolekcyjno – Formacyjny na Bielanach).

Pierwsza konferencja rozpoczyna się o godz. 20.00 (kolacja – godz. 18.00). Rekolekcje kończy Msza św. o godz. 12.00, a po niej obiad.
Formularz zgłoszeniowy znajduje się na stronie internetowej naszej archidiecezji: www.archidiecezja.warszawa.pl w zakładce Księża i następnie Formacja kapłańska.

 

Komunikaty Wydziału Duszpasterstwa Ogólnego

Nr 3/2019

1. Modlitwa w Wielkopostnych Kościołach Stacyjnych rozpocznie się tradycyjnie w Środę Popielcową (6 marca) w Świątyni Opatrzności Bożej w Wilanowie, a zakończy w Niedzielę Palmową (14 kwietnia) w kościele Wniebowstąpienia Pańskiego na warszawskim Ursynowie. Do parafii i rektoratów przesyłamy terminarz oraz ramowy program dnia modlitwy na dzień powszedni i niedziele Wielkiego Postu

2. Doroczny Dzień Formacyjny Księży Proboszczów i Rektorów kościołów w Archidiecezji Warszawskiej odbędzie się w sobotę, 9 marca br., w godz. 10.00 – 14.00, w Domu Rekolekcyjno-Formacyjnym na Bielanach.

W najbliższym czasie prześlemy do Księży Proboszczów i Rektorów pismo i ramowy program spotkania.

3. W środę, 13 marca br. przypada Święto Papieskie i 6. rocznica wyboru Papieża Franciszka na Stolicę świętego Piotra. Z tej racji, tego dnia o godz. 17.30, w Świątyni Opatrzności Bożej w Warszawie-Wilanowie, zostanie odprawiona Msza Święta koncelebrowana z udziałem Episkopatu Polski w intencji Jego Świątobliwości Papieża Franciszka. Mszy Świętej będzie przewodniczył Jego Eminencja Pietro Kardynał Parolin, Sekretarz Stanu Stolicy Apostolskiej. Do wspólnej modlitwy zaproszeni są wszyscy księża diecezjalni i zakonni, bracia i siostry zakonne, członkowie Akcji Katolickiej, ruchy, wspólnoty i grupy parafialne, szczególnie wchodzące w skład Rady Zrzeszeń Katolickich, a także wszyscy wierni świeccy. Prosimy Księży Proboszczów i Rektorów o przybycie na uroczystości z delegacją wiernych z parafii / rektoratu. Wszyscy księża są zaproszeni do koncelebry. Prosimy o zabranie alby i stuły koloru białego. Księży Prałatów Kapituł prosimy o przybycie w strojach chórowych. Pismo w tej sprawie przesyłamy do parafii i rektoratów.

4. Przypominamy, że w sobotę, 16 marca br. odbędzie się Dzień Formacyjny Księży Wikariuszy i Rezydentów Archidiecezji Warszawskiej. Będzie to pierwsze takie spotkanie, w ramach formacji duszpasterskiej księży wikariuszy i rezydentów. Spotkanie odbędzie się w Domu Rekolekcyjno – Formacyjnym na Bielanach w Warszawie (wejście B, piętro I, aula). Spotkanie rozpocznie się o godz. 10.00, a zakończy obiadem ok. godz. 14.00. Głównym tematem spotkania będzie: Bierzmowanie w kontekście Roku Ducha Świętego  i doświadczeń duszpasterskich. W najbliższym czasie prześlemy do Księży pismo i ramowy program spotkania.

5. W dniach 3 – 9 marca br. będziemy przeżywali 52. Tydzień Modlitw o Trzeźwość Narodu. Prosimy o podjęcie w tym tygodniu różnych form modlitwy w intencji trzeźwości narodu. Do parafii i rektoratów przesyłamy materiały do wykorzystania w duszpasterstwie.

6. Przypominamy także, że w niedzielę, 3 marca 2019 roku, przypada 12. rocznica nominacji Pasterza Archidiecezji Księdza Kardynała Kazimierza Nycza na stolicę metropolitalną w Warszawie. W kościołach i kaplicach we Mszy głównej po modlitwie po Komunii należy odśpiewać hymn dziękczynny Ciebie Boga wysławiamy, a w modlitwie powszechnej uwzględnić okolicznościowe wezwanie w intencji Księdza Kardynała. Natomiast w poniedziałek, 4 marca 2018 roku, w dzień imienin Pasterza Archidiecezji, należy w modlitwie powszechnej uwzględnić okolicznościowe wezwanie w intencji Księdza Kardynała.